نیروی دریایی آمریکا با بررسیهای دقیق از ساخت زیردریاییهای هستهای تیتانیومی شوروی سابق منصرف شد. این تصمیم به دلیل ملاحظات اقتصادی و استراتژیک، مسیر متفاوتی را برای ایالات متحده رقم زد که همچنان مؤثر تلقی میشود.
مزایای تیتانیوم و چالشهای آن
تیتانیوم به عنوان یک ماده برتر برای بدنه زیردریایی شناخته میشود، زیرا سبکتر از فولاد است و مقاومت مشابهی دارد. همچنین در برابر خوردگی آب شور مقاوم است و خاصیت مغناطیسی آن کمتر است، که کشف زیردریایی را برای دشمن دشوارتر میکند. زیردریاییهای تیتانیومی شوروی، مانند کلاس پاپا (Papa class) و کلاس آلفا (Alpha class)، به عمقهای بیسابقهای شیرجه زده و با سرعتهای خیرهکنندهای حرکت کردند.
بیشتر بخوانید: گرگ استنتون: ۴۳% از رایدهندگان میخواهند رایگیری میاندورهای نشاندهنده مخالفت با ترامپ باشد
با این حال، ساخت این زیردریاییها با چالشهایی مواجه بود. جوشکاری تیتانیوم در شرایط خاصی انجام میشود و نیاز به سالنهای مهر و موم شده و تکنیکهای ویژه دارد. این فرآیند زمانبر و پیچیده، ساخت زیردریاییها را دشوار میکرد و به نوعی به ایجاد یک صنعت ملی در شوروی منجر شد.
دلایل انتخاب فولاد توسط نیروی دریایی آمریکا
طراحان آمریکایی پس از بررسیهای دقیق، به این نتیجه رسیدند که فولاد گزینه بهتری برای بدنه زیردریاییهاست. فولاد با سابقه اثباتشده و هزینههای کمتر، نیازهای واقعی مأموریتهای نیروی دریایی را برآورده میکرد. آلیاژهای HY-۸۰ و HY-۱۰۰ مورد استفاده در زیردریاییهای آمریکایی قادر به پشتیبانی از عمقهای خردکننده بودند و این در حالی بود که تعمیر و نگهداری زیردریاییهای فولادی به مراتب آسانتر از تیتانیومیها بود.
در دهههای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، نیروی دریایی آمریکا بر روی بیصدا کردن زیردریاییهای خود سرمایهگذاری کرد و به توسعه فناوریهایی مانند ماشینآلات شناور و پروانههای کج پرداخت. این استراتژی به آنها این امکان را داد که دشمن را قبل از اینکه خودشان کشف شوند، شناسایی کنند. به همین دلیل، سرعت و عمق برای زیردریاییهای آمریکایی اهمیت کمتری داشت.
زیردریاییهای تیتانیومی شوروی، به خاطر صدای بالای خود، شناسایی و ردیابی را برای سونار آمریکاییها آسانتر میکردند. نیروی دریایی آمریکا در پاسخ به این چالش، اژدر سنگین Mark ۴۸ را طراحی کرد که به سرعت کافی برای هدف قرار دادن زیردریاییهای تیتانیومی شوروی مجهز بود.
نتیجهگیری
با وجود تمامی مزایای تیتانیوم، شوروی تنها تعداد محدودی زیردریایی تیتانیومی ساخت و به دلیل هزینههای بالا و پیچیدگیهای تولید، هرگز نتوانست به تولید انبوه این زیردریاییها بپردازد. در حالی که نیروی دریایی آمریکا با استفاده از فولاد و فناوریهای بیصدا، توانست برتری خود را در دریا حفظ کند و در نهایت این انتخاب به عنوان یک تصمیم استراتژیک درست تلقی شد.
بیشتر بخوانید: کورناکی: حمایت از رئیسجمهور ترامپ در حال کاهش است · DNA به مردی در آریزونا که خودکشی کرد، پیوند میزند به قتل سرباز نیروی دریایی در ۱۹۸۷
