کریستا پیک، تنها زن در صف اعدام تنسی، با نزدیک شدن به روز اعدامش، اعلام کرده که آماده مرگ است اما از چگونگی اجرای این حکم نگران است. پیک که بیش از سه دهه در صف اعدام به سر برده، روز دوشنبه در نامهای نوشته است: "آیا عفو من صادر شود یا نه، من در صلح هستم." او در ادامه به احساساتش اشاره کرده و گفته است: "من از مرگ نمیترسم، فقط از روند آن نگرانم."
جزئیات اعدام و تاریخچه پرونده
تنسی قرار است پیک، ۵۰ ساله، را روز چهارشنبه با تزریق کشنده اعدام کند. این اولین بار در بیش از ۲۰۰ سال است که ایالت تنسی یک زن را اعدام میکند. در سال ۱۹۹۵، پیک در ۱۸ سالگی به همراه دو همدست نوجوان خود، کولین اسلمر، ۱۹ ساله را مورد آزار و اذیت قرار داده و به قتل رساند. پلیس معتقد است که آنها اسلمر، یک همکلاس در برنامه آموزشی Job Corps، را به یک کارخانه بخار متروکه در نزدیکی دانشگاه تنسی کشانده و به او حمله کردند. این پرونده پس از آنکه تحقیقات نشان داد که به خرافات مرتبط است، توجه رسانهها را جلب کرد.
بیشتر بخوانید: جستجو برای یافتن اجساد قربانیان زلزلههای ونزوئلا ادامه دارد
ابعاد اجتماعی و روانی پرونده
پیک به نقش خود در این قتل اعتراف کرده است، اما وکلای او به مشکلاتی که در دوران کودکیاش با آن مواجه بوده اشاره کردهاند. این مشکلات شامل سالها آزار جنسی و جسمی و بیتوجهی از سوی خانوادهاش است که در دادگاه به آن اشاره نشد. وکلای پیک معتقدند که اگر چنین شواهدی در دادگاه به نمایش گذاشته میشد، حکم اعدام او قطعی نبود. آنها از دیوان عالی درخواست کردهاند که اعدام او را متوقف کند و ادعا کردهاند که پیک از اختلال استرس پس از سانحه ناشی از آزار جنسی و جسمی رنج میبرد.
دولت تنسی به مشکلات پیک اذعان کرده، اما در پاسخ به درخواست وکلای او، اعلام کرده که قاضی ماه گذشته به این نتیجه رسیده است که احتمال آسیب روانی بیشتر ناشی از اجرای پروتکل تزریق کشنده برای پیک، "تخمینی" است. دیوان عالی تنها امید پیک برای توقف حکم اعدام اوست، پس از آنکه بیل لی، فرماندار تنسی، اعلام کرده که حکم اعدام او را "پس از بررسی دقیق" تأیید کرده است.
تفاوتهای قانونی در پروندهها
وکلای پیک همچنین به سن او در زمان ارتکاب جرم اشاره کرده و ادعا کردهاند که این عامل باعث تفاوت در نتایج پروندهها میشود. در حالی که پیک به دلیل قتل عمد و توطئه برای قتل در مرگ اسلمر به حکم اعدام محکوم شده است، همدست او، تاداریل شیپ، در آن زمان ۱۷ ساله بود و حکم حبس ابد بدون امکان آزادی مشروط دریافت کرد. شیپ در جلسه شنیدن پس از محکومیت خود شهادت داده است که او بود که علامت پنتاگرام را بر روی سینه اسلمر حک کرده است.
پیک در دادگاه به شدت گریه کرد و از قاضی خواست که اجازه دهد او مادرش را در آغوش بگیرد. او در زندان به مدت ۲۳ ساعت در روز در انزوا نگهداری شد و برای درمان اختلال وسواس فکری و عملی خود، پروزاک دریافت کرد. او در درخواست عفو خود اشاره کرده که در ابتدا نتوانسته بود احساس پشیمانی کند و گفت: "سالها طول کشید تا بتوانم بدانم که چه چیزی انجام دادهام."
نتیجهگیری و آینده
پیک در نامهای که به وکلایش نوشت، اعلام کرد که مردم تنها یک "شخصیت عمومی محدود" از او را دیدهاند. وکلای او تلاش کردهاند که فرماندار را قانع کنند که او محصول یک کودکی پرآشوب است. آنها میگویند که عدم توجه به تاریخچه آسیبهای پیک در زمان محاکمهاش، نتیجهای متفاوت به همراه داشته است.
حالا، با نزدیک شدن به زمان اعدام، پیک به صدای خود و داستان زندگیاش ادامه میدهد و از این که چگونه گذشتهاش بر آیندهاش تأثیر گذاشته، میگوید.
بیشتر بخوانید: مدیر مهندسی نیویورک تایمز در پارک بیایری به ضرب گلوله کشته شد · بازداشتهای بیسابقهٔ ICE در تابستان امسال!
